دعا كن بعد ديدار تو باشد وقت پايانم

   عشق يعني سكوت لبهايم
عشق يعني مرگ بيان شاعر
عشق يعني جستجوي چشمان نوجواني
عشق يعني همين يك ، دو قدم تا سكوت
عشق يعني مفهوم همين ژاله سبز
عشق يعني قلم برداري
دست را آزاد كني
و چشمها را بسته
رنگها را در اختيار روحت بگذاري
تا با معنا لمس كند
شايد آسماني سبز ساخت
خورشيدي آبي
و صخره هايي نرم تر از روياها
من اگر من باشد
تبسم خدا يعني عشق
من اگر خود باشم
خشم ابليس يعني عشق
من اگر من باشم و براي من عاشق شوم
عشق يعني همين
عشق يعني صحبت چلچله ها را سخت نداني
با گلبرگ شبو دوستانه صحبتي شبانه كني
عشق يعني قطرات باران را ببوسي
عشق يعني زيبا ببيني
كه اگر بيننده باشي
نعش هفت سال پوسيده ، يعني تجسم زيبايي
عشق يعني همين كه هست را ببيني
در همين كه هست
همين ، كه هست ....
خورشيد را ببوسي تا لبهايت زلال شود
شبنم را در آغوش بكشي تا قلبت شعور پيدا كند
ذهنت را با نسيم صبح از غبار فهم ، نا فهم زمانه پاك كني
عشق يعني باور كني
شايد امسال بهار تا زمستان باقي بماند
كه اگر خود باشي
عشق يعني بي انتهايي
وقتي كه افق تير رس چشم تو باشد
راه بي معناست

..  در یک شب پاییزی هنگامی که عاشقان خسته از عشق زخم خورده به سوی میعادگاه عشق می آمدند حسی نگاهی  صدایی مرا به سوی خود کشید در آن هنگام قلبم تندتر میزد و عرق سردی بر روی تنم نشسته بود. خود را کشان کشان بسویش کشاندم فکر کردم او همان است که میتواند زخم کهنه مرا مداوا کند و زندگیم را جان تازه ای بخشد فکر می کردم که او نیمه ی گمشده ی من است او که سالها در اثر ندیدن او زخمهای دلم چرک کرده بود وبدست بی وفایی روزگار عفونت عمیقی کرده بود و همه دکتر های عشق قطع امید کرده بودند .او بود که زندگی را به من داد و زخمم را مداوا کرد کاش همه مثل او بودند مهربان وآرام .با این همه باورش نمی کردم احساس می کردم که او هم مانند همه نارفیقان روزگار و مانند همه آن عشقبازها که فقط به عشق به عنوان یک نیاز نگاه میکنند نه به عنوان یک درد وعشق را این حس دوست داشتنی را بازیچه دست خود قرار دادند و به قول امروزی ها با عشق حال میکردند. او باید به من حق می داد !!چون من به دست این زمان و خاطرات تلخ به اینجا رسیده بودم و هنوز با کلمه ی عشق تازه آشنا شده بودم و الفبای عشق و عاشقی را نیا موخته بودم. تازه لیسانس محبت را گرفته بود داشت امتحان معرفت میداد میدانم که او قبول خواهد شد او استعداد دارد .حرفهایش دلم را زیر و رو میکرد و روز به روز بر قدرت اعتماد من میافزود آن درد قدیمی را فراموش کردم پاهایم از محبت او قدرت میگرفت ومرا به دنیای دیگری میبرد دنیایی که از نامردیها و بیوفایی ها خبری نبود جایی را که حتی تصورش را نمیکردم آنجا جایی نبود جز سرزمین صداقت .میدانستم اگر جایی صداقت باشد عشق حقیقی هم یافت میشود پس دوان دوان به سویش رفتم انگار پرواز میکنم گلهای عشق و معرفت در سرتا سر آنجا جلوهای دیگر داده بود. در حالی که اشک در چشمانم حلقه زده بود دستی به شانه ام خوردنگاهم را برگرداندم...آری او بود او بود!! دیگر هیچ نفهمیدم.

 سه چيز در زندگي هيچگاه نبايد از دست بروند: آرامش، اميد و صداقت.

 سه چيز در زندگي هيچگاه قطعي نيستند: رؤيا ها ، موفقيت و شانس .

 سه چيز در زندگي از با ارزش ترين ها هستند: عشق، اعتماد به نفس و دوستان

درمجالي كه برايم باقي ست باز همراه شما مدرسه اي مي سازيم كه در آن همواره اول صبح به زباني ساده مهر تدريس كنند و بگويند خدا خالق زيبايي وسراينده ي عشق آفريننده ي ماست مهربانيست كه مارا به نكويي دانايي زيبايي و به خود مي خواند جنتي دارد نزديك،زيبا و بزرگ دوزخي دارد- به گمانم كوچك وبعيد در پي سودا نيست كه ببخشد ما را وبفهماندمان ترس ما بيرون از دايره ي رحمت اوست در مجالي كه برايم باقي است باز همراه شما مدرسه اي مي سازيم كه خرد را با عشق علم را با احساس ورياضي را با شعر دين را با عرفان همه را با تشويق تدريس كنند لاي انگشت كسي قلمي نگذراند ونخوانند كسي را حيوان و نگويند كسي را كودن ومعلم هر روز روح را حاضر و غايب بكند وبه جز ايمانش هيچ كس چيزي را حفظ نبايد بكند مغزها پر نشود چون انبار قلب ها خالي نشود از احساس درس هايي بدهند كه به جاي مغز، دل ها را تسخير كند از كتاب تاريخ جنگ را بردارند در كلاس انشا هر كسي حرف دلش را بزند غير ممكن را از خاطره ها محو كنند تا كسي بعد از اين باز همواره نگويد ، هرگز و به آساني همرنگ جماعت نشود زنگ نقاشي تكرار شود رنگ را در پاييز تعليم دهند قطره را در باران موج را در ساحل زندگي را در رفتن وبرگشتن از قله ي كوه وعبادت را در خدمت خلق كار را در كندو و طبيعت را در جنگل سبز مشق شب اين باشد كه شبي چندين بار همه تكرار كنيم عدل آزادي قانون شادي امتحاني بشود كه بسنجد ما را تا بفهمند چقدر عاشق و آگه وآدم شده ايم درمجالي كه برايم باقي است باز همراه شما مدرسه اي مي سازيم كه در آن آخر وقت به زباني ساده شعر تدريس كنند وبگويند كه تا فردا صبح خالق عشق نگهدار شما

اي گل تازه که بويي ز جفا نيست ترا

خبر از سرزنش خار جفا نيست ترا

رحم بر بلبل بي برگ و نوا نيست ترا

التفاتي به اسيران بلا نيست ترا

ما اسير غم و اصلاااا غم ما نيست ترا

با اسير غم خود رحم چرا نيست ترا

حضورت را همیشه احساس می کردم در کنارم ،اما چه شد ؟ نمیدانم! نمیدانم چه شد ! روزگار با من چه کرد ؟ سالهاست که در زندان این بی رحم زندگی سپری میکنم اری تو را در رویایم از دست دادم ، گمت کردم دیگر هم نیمتوانم پیدایت کنم ، این را خیلی خوب میدانم ولی نمیخواهم باور کنم ، هنوز هم حیران و سرگردان در رویاهایم به دنبال توام در جستجوی روزهای قشنگ ، در جستجوی پاکی و صداقتی که دیگر یافت نمیشود ..... ولی وقتی به خودم می ایم میفهمم که روزهای رفته باز نمی ایند و میپندارم که اینها رویای شیرینی بوده که اکنون پایان پذیرفته اند ، دیگر نیست ، در دریای خیالم غرق شدی و من دیدم که غرق شدی چرا نتوانستم نجاتت دهم ؟؟!! نمیدانم! تنها شدم بی تو ماندم با بی کسی هایم.

گاهی اوقات روزگار دست سنگینش را به گردنم می افکند و آنقدر فشار میدهد که دیگر نفسی از گلوی منه نفس بریده بیرون نمی اید و کاش اینطور میشد اما افسوس نمیشود . روزگار با بی رحمی تمام آنقدر گلویم را فشار میدهد که مرا تا حد مرگ میکشاند اما ناگهان مرا رها میکند ، شاید باید اینگونه تاوان عشقت را پس دهم ، مرا با این حال تنهای تنها میگذارد تا با درد خود بسوزم و بسازم سهم من از دنیا همین است و بس .

خوشی و خوشبختی سالهاست که با من قهر کرده و احوالی زمن نمی پرسد تمام تلاشم را کردم تا او را به خود باز گردانم اما هر چه تلاش کردم از من دورتر شد، اخر بی تو نمیشود خوش زیست ! مگر میشود! نه هرگز!

شاید میپندارید که من این جملات را از روی احساس میگویم شاید هم همینطور باشد ، آری حرف عقل چیز دیگریست همین حال است که عقل و احساسم به جدال با یکدیگر میپردازند یک میدان نبرد بزرگ که مرا با خود به کام تلخی ها میکشاند متآسفانه همیشه این احساس من است که پیرزو میدان میشود و تا نبرد بعدی به خود می بالد ، بالیدنی که ذره ذره ی وجودم را آب میکند و عقل تا نبرد بعدی مثل همیشه ضعیف و زخمی و افسرده به گوشه ای می افتد اسیرو زندانی احساسم میشود .

خدایا من چه میگویم ؟ خودم هم نمیفهمم! شاید در زندان روزگار بودن این بلا را به سرم آورده شاید هم تنهای و بی کسی ها ..... شاید... شاید ... شاید !

                           فنا شده

                         هر کس ارزش دیدن ندارد

به دستانت بیاموز که

                        هر گلی ارزش چیدن ندارد

به قلبت بیاموز که

                      هر کس کنج ان جایی ندارد

                                     و بیاموز که

                                                  آبی بودن عشق می خواهد

                                                                 ابی بودن عشق می خواهد

                                                                                                                                   ابی بودن عشق می خواهد

                        من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب دزديدم

باغبان از پي من تند دويد

                                   سيب را در دست تو ديد

غضب الود به من كرد نگاه

                                سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

و تو رفتي و هنوز سالهاست

                                     كه در گوش من آرام آرام

خش خش گام هاي تو تكرار كنان

                                           ميدهد آزارم و من

انديشه كنان غرق اين پندارم

                                  كه چرا باغچه كوچك ما سيب نداشت!؟

پيشاپيش عيد رو به همه دوستان تبريك ميگم با آرزوي روزاي شاد براي همه.

عشق تلخ

نيمه شب آواره و بي حس و حال

در سرم سوداي جامي بي زوال

پرسه اي آغاز كرديم در خيال

دل به ياد آورد ايام وصال

از جدايي يك دو سالي مي گذشت

يك دو سال از عمر رفت و بر نگشت

دل به يادآورد اول بار را

خاطرات اولين ديدار را

آن نظر بازي آن اسرار را

آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازي مبهم و سر بسته بود

چون من از تكرار او هم خسته بود

آمد و هم آشيان شد با من او

همنشين و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم كه جان شد با من او

ناتوان بود و توان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگي

اينچنين آغاز شد دلبستگي

واي از آن شب زنده داري تا سحر

واي ازعمري كه بااو شد به سر

مست او بودم زدنيا بي خبر

دم به دم اين عشق مي شد بيشتر

آمد و در خلوتم دمساز شد

گفتگوها بين ما آغاز شد

گفتمش در عشق پا بر جاست دل

گر گشايي چشم دل زيباست دل

گر تو زورقبان شوي درياست دل

بي تو شام بي فرداست دل

دل ز عشق روي تو حيران شده

در پي عشق تو سر گردان شده

گفت:

در عشقت وفادارم بدان

من تو را بس دوست ميدارم!

شوق وصلت را به سر دارم بدان

چون تويي مخمور خمارم بدان

با تو شادي مي شود غمهاي من

با تو زيبا ميشود فرداي من

گفتمش عشقت به دل افزون شده

دل ز جادوي رخت افسون شده

جز تو هر ياري به دل مدفون شده

عالم از زيباييت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب

يعني خموش!

طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود

بهر كس جز او دراين دل جا نبود

ديده جز بر روي او بينا نبود

همچو عشق من هيچ گل زيبا نبود

خوبي او شعله آفاق بود

در نجابت در نكوهي پاك بود

روزگار.....

روزگار اما وفا با ما نداشت

طاقت خوشبختي مارا نداشت

پيش پاي عشق ما سنگي گذاشت

بي گمان از مرگ ما پروا نداشت

اخر اين قصه هجران بود و بس

حسرت و رنج فراوان بود وبس

يار ما را از جدايي غم نبود

در غمش مجنون و عاشق كم نبود

بر سر پيمان خود محكم نبود

سهم من از عشق جز ماندن نبود

با من ديوانه پيمان ساده بست

ساده هم ان عهد و پيمان را شكست

بي خبر پيمان ياري را گسست

اين خبر ناگاه پشتم را شكست

آن كبوتر عاقبت از بند رفت

رفت و با دلدار ديگر عهد بست

با كه گويم اين كه همخون من است

خسم جان و تشنه خون من است

بخت بد بين وصل او قسمت نشد

اين گدا مشمول اين رحمت نشد

آن طالا حاضر به اين قيمت نشد

عاشقان را خوشدلي تدبير نيست

با چنين تقدير بد تدبير نيست

از غمش با دود و دم همدم شدم

باده نوش غصه او من شدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم

ذره ذره آب گشتم كم شدم

اخر اتش زد دل ديوانه را

سوخت بي پروا دل پروانه را

عشق من...

از من گذشتي خوش گذر

بعد از اين حتي تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بيرون كن ز سر

ديشب از كف رفت فردا را نگر

آخر اين يكبار از من بشنو پند

بر من و بر روزگارم دل مبند

عاشقي را دير فهميدي. چه سود!

عشق ديرين گسسته تار و پود

گرچه آب رفته باز آيد به رود

ماهي بيچاره اما مرده بود

بعد از اين هم آشيانت هر كس است

باش با او ... ياد تو ما را بس است.

فرقي نميكنه كه بركه اب كوچكي باشي

                                            يا دريايي بي كران

                                                     زلال كه باشي اسمان در تو پيداست...

تقدیم به بهترینم.....................................عزیزم خیلی دوستت دارم

به من مي گفت: آنقدردوستت دارم كه اگر بگويي بمير مي ميرم... باورم نمي شد... فقط يك امتحان ساده بود به او گفتم بمير...!

سالهاست در تنهايي به سرميبرم... كاش امتحانش نمي كردم میدونی چرا وقتی کسی که عاشقشی میمیره تو فقط گریه میکنی؟ چون فقط بهش عادت کردی ولی اگه واقعا عاشقش باشی تو هم میمردی سعی کن به خاطر کسی که دوستش داری، غرورت رو از دست بدی.

ولی مواظب باش که بخاطر غرورت کسی رو که دوستش داری رو از دست ندی

نمي بخشمت .... بخاطر تمام خنده هايي كه از صورتم گرفتي .... بخاطر تمام غمهايي كه بر صورتم نشاندي ....

 نمي بخشمت .... بخاطر دلي كه برايم شكستي .... .. بخاطر احساسي كه برايم پرپر كردي .....

 نمي بخشمت .... بخاطر زخمي كه بر وجودم نشاندي ..... بخاطر نمكي كه بر زخمم گذاردي ....

 و مي بخشمت بخاطر عشقي كه بر قلبم حك كردي

هر شب کنار پنجره مي نشينم و آرزوي ديدنش را در سر مي پرورانم .

مي خواهم کوله بار خستگي هايم را همراه التماس هاي درونم برايش هديه کنم .

 مي خواهم نجواهاي شبانه ام را در سجاده عشق حکاکي کنم .

 مي خواهم به او بگويم که چقدر دوستش دارم ......

زندگــــــی و عشـــــق

عشق یعنی زندگی!

زندگی یعنی عشق!

عشق یعنی بندگی!

بندگی یعنی عشق!

عشق روز عاشقی است!

عشق غوغا می کند!

شور بر پا می کند!

قفل را وا می کند!

عشق راز زندگی است!

عشق عاشق می کند!

عشق راغب می کند!

عشق همدم می شود!

یار هر دم می شود!

عشق اصل زندگی است!

زندگی بی عشق نیست!

زندگی بی عشق چیست؟

زندگی هم عاشقی است!

عاشقی از زندگی است!

عشق کل زندگی است!

عاشقـــــــــــــــی

دل من به عاشقـــــی رو کرده

عاشقـــــــی با دل من خو کرده

دل عاشق شده ام می دونه

که تا آخربا دلم می مونه

عاشقــــــی با دل من عجین شده

دل من با عاشقــــی قرین شده

اگه روزی عشق منو ترک بکنه

یا که روزی عشق ازم قهر بکنه

حتی یک لحظه دیگه نمی تونم

توی این دنیای بی عشق بمونم

عشق و عاشق همو تکمیل می کنن

همه اون دو تا رو تجلیل می کنن

ساز من بدون عشق کوک نمی شه

درد من بدون عشق خوب نمی شه

عاشقــــی هم بی دل من پکره

انگاری دلش یه جای دیگره

دل من به عشق زندست میدونم

من برای عشق آواز می خونم

اینم  باشه واسه اینکه وبلاگ یه کم از یکنواختی در بیاد